Gökalp halkçılığı şöyle tanımlıyordu:
Gökalp defined populism as follows:
Halkçı Parti bu seçimlerde çok fazla oranda oy yitirdi.
Some found the party gained surprisingly many votes despite these conditions.
Halkçı parti taraftarları, yeni parti taraflarını iyi karşılamazlar.
Neither established political party were ready to welcome their new opponents.
Mücadeleden galip çıkan Halkçılar, Perçemci grubu partiden tasfiye ettiler.
The survivors held a lottery in which the loser (a sailor) was eaten.
Kalan koltuklar "halkçı örgütler" ve diğer küçük partiler arasında bölündü.
The remaining seats were divided among "popular organizations" and other minor parties.
Halkçı bir Amerikalı, avanak olarak görülüyor ama göründüğünden daha akıllı.
A folksy American, he is seen as a rube but is smarter than he looks.
Halkçılar ise buna karşılık doğal olmayan, yapay bir yansımadan çıkageliyorlardı.
The gods were withholding the rain because the people had neglected them.
Refah için halkçı herhangi bir önderi umacak yeni bir bağımlılık kültürü doğuyordu.
A new culture of dependency was emerging, which would look to any populist leader for relief.
Bu da Jakobenlerin halkçı yönünü vurgulamak isteyenler için bir birer tez konusu oldu.
This is an album for those who want to journey deeper into the presence of the Lord."
Ancak bu iki romanın özgünlüğü verismo’ nun halkçı ve bölgeci sınırlarını fazlasıyla aşmaktadır.
This was followed by Sulle lagune (On the Lagoons) in 1863.
Halkçı devrimlerin şiddetli varsaydığı sonuçlarını gözlemlemiş olan Sulla, doğal olarak tutucuydu.
Sulla, having observed the violent results of radical popular reforms, was naturally conservative.