emaneten
/e.maːˈne.ten/
adv
TR → EN
Tanım
•zarf: Emanet olarak
Etimoloji
Inherited from Ottoman Turkish امانةً (emāneten), from Arabic أَمَانَةً (ʔamānatan) adverbial accusative of أَمَانَة (ʔamāna), verbal noun of أَمُنَ (ʔamuna).
Örnek Cümleler
O, onların karar kıldıkları yerleri de, emaneten durdukları yerleri de bilir.
And He knows where it lives and where it rests.