Kurtulmamın üzerinden yaklaşık 13 yıl geçti ve o zamandan beri duygularım bir roller coaster gibi. Bir dakikada Tanrı’ya hizmet etmeye coşarken, on dakika içinde ona karşı nefret edip hiçbir şey duymak istemiyorum. Bu Jekyll ve Hyde gibi durum gün içinde sürekli tekrarlıyor. Pastorum bunu 'etim' olarak açıklıyor. Yeniden doğmuş Hristiyanlar bu konuda bana yardımcı olabilir mi? Yoksa bu sadece akıl hastalığı mı? Lütfen din dışı alaycı yorumlar yok.