Kurtulduğumdan beri, yani 13 yıl önce, duygusal bir iniş çıkış yaşıyorum; bir an Tanrı’ya hizmet etmekten büyük bir heyecan duyuyorum, ama bir süre sonra ona karşı bir nefret besliyorum ve onunla ilgili hiçbir şey duymak istemiyorum. Bu Jekyll‑Hyde gibi bir durum gün içinde sürekli devam ediyor. Pastorum bunu 'etim' olarak tanımlıyor. Yeniden doğmuş Hristiyanlar bu konuda bana ne söyleyebilir? Yoksa bu sadece bir akıl sorunumu mu gösteriyor? Lütfen gayri‑Hristiyanlardan alaycı bir şey duymak istemiyorum.