Kronik yalnızlık 65 yaş üstündekilerde demans riskini yüzde 38 artırıyor
Fransa'daki Bordeaux Üniversitesi araştırmacılarının 65 yaş üstü 3 bin 777 kişiyi kapsayan çalışmasında, kronik yalnızlık yaşayanlarda demans görülme oranı yüzde 49 olarak kaydedildi. İstatistiksel analizlere göre kronik yalnızlık, hiç yalnızlık yaşamayanlara kıyasla demans riskini yüzde 38 artırıyor.
- Kronik yalnızlık yaşayan 65 yaş üstü kişilerde demans riski yüzde 38 arttı.
- Kronik yalnızlık grubunda demans gelişme oranı yüzde 49 olarak kaydedildi.
- Ara sıra yaşanan yalnızlığın demans riski üzerinde belirgin bir etkisi bulunmadı.
- Çalışmada 1988-2018 yılları arasında 65 yaş üstündeki 3 bin 777 kişi incelendi.
- Peres, kronik yalnızlığın stres ve iltihaplanmayı tetiklediğini söyledi.
Bilim insanları, kronik yalnızlık yaşayan 65 yaş üstü kişilerde demans (bunama) riskinin yüzde 38 arttığını ortaya koydu.
Fransa'daki Bordeaux Üniversitesi araştırmacılarının yürüttüğü çalışmada, 1988-2018 yılları arasında 65 yaş üstündeki 3 bin 777 kişi incelendi. Katılımcılar “hiç yalnız olmayanlar”, “ara sıra yalnızlık yaşayanlar” ve “kronik yalnızlık yaşayanlar” olmak üzere üç gruba ayrıldı.
Kronik yalnızlık grubundakilerin yüzde 49'unda demans gelişti. Bu oran ara sıra yalnızlık yaşayanlarda yüzde 34, hiç yalnızlık yaşamayanlarda ise yüzde 33 olarak kaydedildi. İstatistiksel analizler, ara sıra yaşanan yalnızlığın demans riski üzerinde belirgin bir etkisinin bulunmadığını gösterdi.
Bordeaux Halk Sağlığı Merkezi'nden kıdemli araştırmacı Karine Peres, basına yaptığı yazılı açıklamada, “Çoğu insan yaşamının bir döneminde yalnızlık yaşıyor ancak demans riskini artırabilecek olan, yalnızlığın kronik ve kalıcı hale gelmesi. Bu ayrım çok önemli.” dedi. Peres, kronik yalnızlığın uzun süreli stres ve bağışıklık sistemine olumsuz etkisiyle iltihaplanmayı tetiklediğini söyledi.
Peres, yalnızlığın fiziksel etkinliğin azalması ve kötü beslenmeyle de ilişkili olduğuna dikkat çekerek bunların demans için risk etkeni olan kalp-damar hastalıkları ve diyabeti tetikleyebileceğini belirtti.
Araştırmanın başyazarı Bordeaux Üniversitesi'nden Yvanna Simon ise “Sağlık çalışanları, sosyal hizmet uzmanları ve politika yapıcılar, toplumsal risk göstergesi olarak yalnızca birlikte yaşama durumuna odaklanmamalı, kişilerin bağ kurma ve yalnızlık konusundaki kendi algılarını da hesaba katmalı.” değerlendirmesinde bulundu.